താരങ്ങള്‍ രാവിന്റെ നൊമ്പരത്തുള്ളികള്‍............

പ്രണയിനിയ്ക്കായി
പതഞ്ഞോഴുകുകുന്നു
പാല്നിലാവുമായ്-ഈ
പാതിരാ ചന്ദ്രിക

അന്ന്
പണയം വച്ച പ്രണയം കാലാവധി കഴിഞ്ഞിട്ടും തിരിച്ചെടുക്കാത്തതിനാല്‍ അവളതു ലേലത്തിന് വച്ചു
ഇനിയുള്ളത്
ആണൊരുത്തന്‍റെ താലിയാല്‍ മുദ്ര വയ്ക്കലാണ്
ബാക്കിവന്നത്
കൂട്ടിക്കിഴിച്ചു തരും വിരഹത്തിന്‍റെ രസീതിനൊപ്പം...................

ഇരുളേ,നീയെനിക്കു ചുറ്റുമെത്ര-
ഘോരാന്ധകാരം തീര്‍ത്താലും
തിരിയായി തെളിയുമെന്നമ്മതന്‍ സ്നേഹ-
ചിരിയില്‍ നീയലിഞ്ഞു പോകും

താരകം താണിറങ്ങി വന്നെന്നാലും
താമരപ്പൂ വിരിയില്ല രാത്രിയില്‍...................

 

നീറുമെന്‍ ഹൃദയ വിഹായസ്സിലെന്നും
നിറം മാഞ്ഞ ചന്ദ്രനെ ഉദിക്കാറുള്ളൂ

ജീവിതംജീവിച്ചു തുടങ്ങുന്നു നാമിനി
ജീവല്‍പ്രകാശംപൊലിയും നിമിഷം

മരണത്തില്‍ നിന്നും പിറക്കുന്നുവോ നാം
മരണമില്ലാത്തൊരു ജീവഗ്രഹത്തിലായ്

ആരറിഞ്ഞീടുന്നു നിയതിതന്‍ കല്‍പ്പന
ആരോപറഞ്ഞൊരു സ്വര്‍ഗ്ഗീയ ജീവിതം

വിത്തായിക്കിടക്കവേ വെറുതെ മോഹിച്ചു
രണ്ടിലകള്‍ തളിര്‍ത്തെങ്കില്‍
മുളപൊട്ടി നാമ്പിട്ടു മണ്ണില്‍കുരുക്കവേ
ആശിച്ചു വെറുതെ വളര്‍ന്നെങ്കിലെന്നു
ഇലകളിലക്കൂട്ടമായി പ്പതുക്കെ
പുഷ്പ്പിച്ചുവെങ്കില്‍ വെറുതെ കൊതിച്ചു പോയി
ദലങ്ങളില്‍ ഗന്ധവുമായി പുലരിയില്‍
ഒരു മൊട്ടുവന്നു,.. വിടര്‍ന്നു പൂവായി

പിറ്റേന്നു മുറ്റത്തെ ചെടിയില്‍ നിന്നാപ്പൂവ്
വെറുതെ ചിരിച്ചു വെറുതെ.. വെറുതെ....

ഒരിക്കല്‍ ...

ഒരിക്കല്‍ മാത്രം

മധുരിക്കും

കരിമ്പാണ് കുഞ്ഞേ പ്രണയം

 

അറിയാതെ വീണാല്‍

കാലുറയ്ക്കുന്ന

ചേറാണ് കുഞ്ഞേ പ്രണയം

 

പൂവമ്പ് കൊള്ളുമ്പോള്‍

സുഖമെങ്കിലും

കൂരമ്പാണ് കുഞ്ഞേ പ്രണയം

 

എന്നാലുമെന്നാലുമെല്ലാരുമി-

പ്രണയത്തീയില്‍

വെന്തുരുകാന്‍ കൊതിക്കുന്നു

 

സുഖമുള്ള നോവെന്നു

പറയുന്നു പലരും

മുഖം പൊള്ളിയകലേക്ക്

പോകുന്നു ചിലരെങ്കിലും

  

വാക്കിനു ഭ്രാന്താണ്

വെറുതെ ചിരിച്ചും

ഉറക്കെ കരഞ്ഞും

പുലഭ്യം പറഞ്ഞും

തലയിട്ടുരുട്ടുന്നു

കടലാസിന്‍റെ വെളുത്ത

ചുമരില്‍ തുളകളുണ്ടാക്കി

തുറിച്ചു നോക്കുന്നു

സമച്തുരങ്ങള്‍ ഭേദിച്ച്

പറന്നു പൊങ്ങുന്നു

അതിരറിയാതെ

ആകാശത്തേക്ക്

മിന്നുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളിലേക്കു

വര്‍ണ്ണ മേഘങ്ങളിലേക്ക്

അപാരതയിലേക്കു

മുന്നിലെ ശൂന്യമാം

അന്ധകാരത്തിലേക്ക്

ഒടുവില്‍,ചിറകു തളര്‍ന്നു

ഈ ഒറ്റ മുറിയ്ക്കുള്ളില്‍

അഭയം തേടുന്നു

വാക്കിനും ഭ്രാന്താണ് 

 

നിന്നെ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌

മനസ്സിലായത്‌

ചിതലരിച്ചു പോയ മൂന്നക്ഷരങ്ങളാണ്

പ്രണയമെന്ന്

 

എന്‍റെ ആകാശത്തുനിന്നും

കീറു മേഘങ്ങളായി നീ

പെയ്തൊഴിഞ്ഞപ്പോഴാണറിഞ്ഞത്

നനവാര്‍ന്ന നൊമ്പരമാണ്

വിരഹമെന്നു

വഴിയരികില്‍ നീ ഉപേക്ഷിച്ച

പാഥേയം

പ്രണയത്തില്‍ വെന്ത

എന്‍റെ പ്രാണന്‍റെ

വറ്റുകളായിരുന്നു

പ്രണയം ഒരു

മന്ത്രിച്ചിരിക്കാമപ്പൂവെന്തോമധുരമായി
മാരുതനല്ലെങ്കിലിത്രചിരിക്കുമോ
തളിരുടലാകെതഴുകിയുണര്‍ത്തി
തൊട്ടുതലോടിതരിപ്പിക്കുമോ
മധുതുളുമ്പുന്നൊരാമലര്‍ചുണ്ടുകള്‍
മറ്റാരുമറിയാതെമൊത്തിത്തിക്കുടിക്കുമോ
നവ്യാനുഭൂതിയറിഞ്ഞതില്ലെങ്കില്‍,പിന്നെ
നാണിച്ചവള്‍തലതാഴ്ത്തിനിന്നീടുമോ
തുടുത്തോരാകവിളിത്രവര്‍ണാഭമാകുമോ
പിടഞ്ഞുണര്‍ന്നുപരാഗമുതിര്‍ക്കുമോ

ആഗാതനാകുമനിലഗാത്രങ്ങളില്‍
സുഗന്ധംപരത്തിയവളുമ്മയാചിച്ചിരിക്കാം
ചുംബനംകൊണ്ടാമൃദുമേനിയാകെ
ചെമ്പനീര്‍പൂക്കള്‍ വിരിഞ്ഞിരിക്കാം

പോയ്‌വാരാമെന്നപാഴ്വാക്കുമോതി
പറന്നുമറയുമാകാറ്റിനെനോക്കി
ഇനിയെന്നുകാണുമെന്നാശങ്കബാക്കിയായ്
ഇപ്പോഴുമോരുപൂവ്തൊടിയിലുണ്ടാവാം...

കുപ്പായ ക്കീശയില്‍

കൂട്ടുന്നചിഹ്നംമാത്രമെഴുതിഞാന്‍
കൂട്ടുകയാണെന്റെ അക്കങ്ങളെല്ലാം
കിട്ടുന്നതെല്ലാംസ്വരുക്കൂട്ടിവച്ചെന്റെ
പട്ടടക്കിത്തിരിചന്ദനം വാങ്ങുവാന്‍

സ്നേഹമുന്തിരിചാറൊരിത്തിരി
ചുണ്ടില്‍ചേര്‍ത്തൊന്നുമോന്തു
വാനിനിയുമെത്രനാളുഞാന്‍
കാത്തിരിക്കണമീപഴുത്ത
മണലാരണ്യഭൂമിയില്‍

തുഴപോയ തോണിക്ക്
തുള വീഴ്ത്തി കാലം
തുഴപ്പാടകലത്ത് കാത്തുനില്‍ക്കുന്നു

കച്ചിത്തുരുമ്പായതൊക്കെയും
കത്രിച്ചു കാലം ചിരിക്കുന്നു
വെല്ലുവിളിക്കുന്നു............

സൂര്യനില്‍ നിന്നും വെളിച്ചം

കടം വാങ്ങിയെത്രേ

ചന്ദ്രന്‍ ഭൂമിയ്ക്കായി

പൌര്‍ണമിയില്‍

നിലാവിന്‍റെ

വിരുന്നൊരുക്കിയത്

 

കടം വീട്ടുവാനാകാതെ

സൂര്യനെ പേടിച്ചു

പാവം ചന്ദ്രന്‍അമാവാസിയില്‍

രാത്രിമറയ്ക്കുള്ളില്‍

അഭയം തേടുന്നു

അമ്പലമുറ്റത്തെ ആല്‍മരക്കൊമ്പത്തെ
ആലിലത്തുമ്പിലെന്‍ വാക്കിരിക്കുന്നു
ദീപാരാധനയുഴിയുമ്പോഴെന്നുമാ
നെയ്ത്തിരിയാകുവാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നു
ഒരുകാറ്റിലെങ്കിലും നിന്നടുത്തെത്തി
ഒരുമന്ത്രമായിതീരാന്‍ കൊതിക്കുന്നു

മഴനീര്‍കുമിളകള്‍ കോര്‍ക്കാന്‍
വെറുതെകൊതിക്കും ജലാശയങ്ങള്‍
അതുപോലെയല്ലേ മാനസപൊയ്കയില്‍
കിനാവിന്‍റെ നീര്പ്പോള നാം കൊരുക്കുന്നതും

ഞാനൊരു നീര്‍കണം മാത്രം
ആരോ മെഴുകുവാനിട്ട
ഓരോട്ടുപാത്രത്തില്‍
ബാക്കിയായി പോയൊരു നീര്‍കണം

ഉച്ചവെയിലുതിരയണം...
ബാഷ്പമാകണം
മേലെ മേഘങ്ങളില്‍
ചേക്കേറണ൦
എന്നെപെറ്റിട്ടവയറുതിരയണം
ആഗര്‍ഭപാത്രത്തിലൊളിക്കണം

മഴയായിപെയ്യേണ്ട
മഴനനയുമൊരുപെണ്കിടവിന്റെ
വാര്‍മുടിതുമ്പിലൂടൂര്‍ന്നിറങ്ങേണ്ട
പുഴയായൊഴുകേണ്ട
സമുദ്രത്തിലോടുങ്ങേണ്ട
ജന്മാവര്‍ത്തനങ്ങളുംവേണ്ട
ബാഷ്പമാവണ൦
മേഘഗര്‍ഭത്തിലൊളിക്കണം

നിന്‍റെ കാഴ്ച്ചക്കുമപ്പുറം.എന്നെ ഞാന്‍ചുവന്നചങ്ങലക്കുള്ളില്‍
ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു

നിന്റെ സംവേദനക്ഷമതക്കുമപ്പുറം
ഹൃദയ സ്പന്ദനങ്ങളെഅടക്കിയിരിക്കുന്നു

നീ കേള്‍ക്കാത്തവണ്ണം എന്‍റെ,
നനവാര്‍ന്നശബ്ദം നേര്‍ത്തിരിക്കുന്നു

പുതിയസ്ലേറ്റുതരുമ്പോള്‍

നെറ്റിയില്‍ മഖമമര്‍ത്തി

അമ്മപറഞ്ഞു
അമ്പലംചുറ്റിപോണം

പറമ്പില്‍മഷിത്തണ്ട്കാണും
പറിച്ചുസൂക്ഷിച്ചുവക്കണം
പഠിക്കുന്നതല്ലേ ചിലപ്പോള്‍

അക്ഷരത്തെറ്റുവരും

അമ്പലമുറ്റത്തെ മഷിത്തണ്ടുതേച്ചാല്‍...
തെറ്റുകള്‍കാണാത്തവണ്ണംമാഞ്ഞുപോകും

അമ്മയുടെ കണ്‍വെട്ടത്തുനിന്നുമകന്നപ്പോള്‍ അമ്പലത്തിലേക്കുള്ള വഴിമറന്നു
മഷിത്തണ്ടെടുക്കാന്‍ മറന്നു

സ്ലേറ്റിലാകമാനം പരന്നു കിടപ്പുണ്ട്

വടിവില്ലാത്ത അക്ഷരങ്ങളും
അക്ഷരത്തെറ്റുകളും
മായ്ച്ചിട്ടും
മായ്ച്ചിട്ടും മായാതെ